Toespraak Ijzerbedevaart
WERK MAKEN van/voor VLAANDEREN
toespraak door voorzitter LIONEL VANDENBERGHE namens het IJzerbedevaartcomité
71ste IJZERBEDEVAART 30 augustus 1998
EENSGEZINDHEIDHet is een gevoel van samenhorigheid dat ons elk jaar hier in Diksmuide bijeenbrengt, om onze doden te herdenken en te evalueren wat er van hun boodschap is gerealiseerd. Een samenhorigheid van eenheid in verscheidenheid is een vruchtbare bodem
om te ijveren voor welvaart en welzijn van onze Vlaamse gemeenschap,
om werk te maken van en voor Vlaanderen,
om te streven naar zelfbestuur, nooit-meer-oorlog en godsvrede,
om te bouwen aan een vrij, vredelievend en verdraagzaam Vlaanderen.
Deze samenhorigheid wordt wel eens op de proef gesteld zowel in eigen rangen als daarbuiten. Iedereen moet toch gebaat zijn met een niet-verkrampt, democratisch, open en tolerant Vlaanderen, met een samenleving die pluralistisch is, met mensen die elkaars politieke en filosofische opvattingen respecteren. We verheugen ons vandaag om het herstel van de verstandhouding.
Vergeten we niet:'Verdeeldheid maakt de weg zoveel langer,
verdeeldheid is stilstaand water, het is lege ruimte
tussen machtigen en machtelozen.
Het is valse toon waarin idealen klinken
als een droef geluid.' (F.J. Verdoodt)
AMNESTIEOp deze vredesweide wordt elk jaar verwezen naar de gevolgen van een onrechtvaardige repressie. Een schuchtere poging, eerder symbolisch, om een stukje van de sociale gevolgen van de repressie weg te werken, voor personen die in hun eer hersteld zijn, krijgt een lawine van kritiek. De initiatiefnemer van het decreet, volksvertegenwoordiger Herman Suykerbuyk, wens ik hier uitdrukkelijk te feliciteren. Ook minister Grouwels die zelf in de familie geraakt werd door de gruwel van de Duitse bezetting heeft op een serene en moedige wijze stelling genomen. En Louis Davids, de hoofdredacteur van het Israëlisch Weekblad, sprak zich uit voor verzoenende maatregelen.
In eigen Vlaamse kringen willen we christenen én humanisten wijzen op de hoge morele eigenschap van vergeven. Vergeten hoeft men niet, vergeven wel.
De Franstalige reactie op dit repressiedecreet getuigt van een onduldbare bemoeizucht en van een onmenselijke haat die men een halve eeuw na het einde van de tweede wereldoorlog niet meer voor mogelijk houdt.
Hun verleden en ons verleden, speciaal tijdens de twee wereldoorlogen, verschillen grondig. Hoe wij ons verleden verwerken, ook de anti-Vlaamse repressie, is uitsluitend onze zaak. We moeten politiek falen uit het verleden kunnen vergeven. We eisen daarom amnestie voor de zuiver politieke collaboratie.
Wij Vlamingen willen een nieuwe toekomst tegemoet gaan met een verwerkt verleden in een harmonieuze samenleving.
VREDEEen grotere vorm van Vlaamse zelfstandigheid werd en wordt verkregen via de langzame weg van de parlementaire democratie en niet via geweld. Dit is niet overal zo. Aan alle geweld kan en moet een einde komen. Midden de gruwel van geweld tussen mensen en volkeren moet de vrede in Ierland een kans krijgen. Zovele banden zijn er tussen Vlaanderen en Ierland: hun Paasopstand en onze Frontbeweging, hun Keltische kruisen op onze IJzervlakte, de koppige strijd voor eigen taal, cultuur en vrijheid. Twee vertegenwoordigers van de getroffen republikeinse families zijn vandaag onze gasten en willen we hier graag begroeten.
Nog veel conflicten in de wereld worden met wapens uitgevochten. Wanneer wapens geproduceerd worden, moeten ze ook verkocht worden. Wallonië én Vlaanderen zijn producenten van wapens. We moeten vaststellen dat ook in Vlaanderen verschillende bedrijven apparatuur leveren voor militaire toepassingen vooral dan op het vlak van hoogtechnologische wapenproductie.
In afwachting dat de wapenproductie verboden wordt - maar we zijn realist - blijven we een grotere controle eisen op de wapenhandel in Europees verband en in de eerste plaats op de uiteindelijke bestemming van de wapens.
Binnen Europa moeten de regels ter zake dezelfde zijn zodat concurrentie onmogelijk wordt. We steunen de voorstellen voor een onmiddellijke verstrenging van de wet van 1991 op de wapenhandel, nl. geen uitvoer meer van wapens naar dictatoriale regimes, naar landen waar de mensenrechten met de voeten worden getreden, naar landen waar men meer behoefte heeft aan voedsel dan aan wapens. We moeten voedsel uitvoeren in plaats van wapens.
Het is ook dringend nodig dat Europa werk maakt van een eigen Europees vredes-beleid zodat het zich onafhankelijker kan opstellen van de Amerikaanse, vaak overwegend economische, belangen. De Europese landen moeten meer aandacht hebben voor de Organisatie voor Veiligheid en Samenwerking in Europa, die een beter instrument moet zijn dan de NAVO om een vredespolitiek te voeren.
BRUSSEL en DE RANDDe politieke actualiteit dwingt ons vandaag meer aandacht te besteden aan Brussel en de Randgemeenten.
We willen de ruzie rond de faciliteiten in zes Vlaams-Brabantse gemeenten, de 'randgemeenten', stoppen door ze af te schaffen. Ze waren bedoeld als een tijdelijke overgangsmaatregel, waarbij kansen werden gegeven aan anderstaligen om zich aan te passen aan de streek waar ze kwamen wonen. Als men zich na dertig jaar nog niet heeft aangepast, zeggen we kort en wel: 't is genoeg. Wij moeten in Vlaanderen onze eigen zaken zelf kunnen regelen.
Minister Peeters en gouverneur De Witte wensen we te feliciteren voor hun moedige houding. Dehaene moet niets doen, het gerecht moet de wetten laten toepassen en Tobback moet weerbarstige burgemeesters de laan uitsturen.
De brutaliteit waarmee premier Dehaene vlak voor de parlementaire vakantie het Eurostemrecht wilde doorduwen heeft ons allemaal geschokt. De door een unaniem Vlaams Parlement gestelde voorwaarden werden arrogant weggelachen, terwijl welwillend werd ingegaan op de eisen van de PRL en van het Vlaamshatende en racistische FDF.
En laten we ons vooral geen illusies maken. De ijver waarmee de Franstaligen aansturen op onvoorwaardelijk Europees stemrecht heeft helemaal niets te maken met Europees idealisme, maar alles met een imperalistische drang om de Vlaamse Rand meer te verfransen én om de Brusselse Vlamingen verder te minoriseren en te marginaliseren.
Het is daarom ondenkbaar dat het gemeentelijk stemrecht voor Europeanen zou worden ingevoerd zonder dat onmiddellijk wordt voldaan aan de voorwaarden van het Vlaams Parlement. Het moet bovendien gekoppeld worden aan de overheveling van de gemeente- en de provinciewet naar de gewesten én aan een gewaarborgde vertegenwoordiging van de Vlamingen op àlle Brusselse bestuursniveaus.
Rekening houdend met deze volkomen gerechtvaardigde Vlaamse eisen is het de logica zelve dat het Eurostemrecht wordt geregeld tijdens de volgende ronde van de staatshervorming, na de verkiezingen van volgend jaar, dus nog ruim op tijd voor de gemeenteraadsverkiezingen van 2000.
'Het betalen van belastingen, de kennis van de streektaal en een voldoende verblijfsduur kunnen wel degelijk als kiesvereisten gesteld worden. Alleen moeten die voorwaarden zo worden geformuleerd dat zij aan alle stemgerechtigden in ons land worden opgelegd en niet uitsluitend aan de burgers uit andere EU-lidstaten'. (Prof. Senelle)
En dat men vooral niet afkome met het al te doorzichtige smoesje van de Europese veroordeling. België is hoe dan ook de kampioen van het veel te laat uitvoeren van Europese richtlijnen. Als het over andere dossiers gaat is er geen haan die daarnaar kraait en wordt dit door het Belgisch establishment, hypocriet als steeds, met de mantel der liefde toegedekt. Maar als het past in het Franstalige kraam, dan wordt het stipt uitvoeren van de Europese richtlijnen opeens een staatszaak. Het weze duidelijk: hier laten de Vlamingen zich niet aan vangen.
En er is niet alleen de dreigende druk die in sommige streken en gemeenten door de francofonie wordt uitgeoefend op de culturele eigenheid van ons volk. Wij moeten ook zorgen voor de inburgering van inwijkelingen die tot een andere cultuur behoren en die zich hier blijvend vestigen. Vlaanderen kan deze uitdaging aan, zonder complexen. Taalkennis is dé hefboom bij uitstek voor sociale, culturele en economische deelname aan de samenleving.
Vlaamse politici,besef dat er hier bijzonder veel op het spel staat voor de Vlamingen: het Vlaamse karakter van de Rand, de positie van de Brusselse Vlamingen en - niet in het minst- de geloofwaardigheid van het rechtstreeks verkozen Vlaams Parlement, uw geloofwaardigheid dus. Volg hierbij minister Grouwels.
Ik bezweer u, laat de Vlamingen in de Rand en in Brussel niet in de steek. Want voor hen is het werkelijk een kwestie van leven of dood. 'Geen Vlamingen in Brussel, betekent geen België' (Luc Van den Brande).
En precies daarom is een citaat van August Vermeylen hier zo goed op zijn plaats. In 1914 schreef deze socialistische voorman:
'De toekomst van de Belgische natie is aan het vraagstuk van Brussel verbonden. Ik spreek niet onder invloed van hartstocht, wat ik zeg is de vrucht van kalme redenering. We staan hier voor geen vraagstuk van ondergeschikt belang, maar voor het nationale vraagstuk zelf. En dat staat boven alle partij-politiek. Daarom zeg ik u, in het volle besef van de ernst van mijn woorden: laat u niet ten dode opschrijven, geeft ditmaal niet toe, gaat tot het uiterste.(.....) Want wat wij verdedigen is ons bestaan zelf. Wij willen ons niet laten kapot maken'.
einde citaatWij willen ons niet laten kapot maken, ook niet door een Zwitserse toerist die kwam neerstrijken iun Brusselse salons om in 36 uur en op 3 bladzijden 160 jaar Belgische geschiedenis te herschrijven. De Columberg heeft een muis gebaard.
WERK MAKEN VAN/VOOR VLAANDEREN
Verschillen tussen Walen en Vlamingen komen steeds meer tot uiting én tot botsing op alle vlakken van het maatschappelijk leven. Daarom is soevereiniteit ons einddoel.
De federale regering heeft de moed niet om de sociale zekerheid grondig te hervormen, alhoewel dit haar doelstelling was. Waarom? Omdat de Franstaligen niet willen. Dan trekken wij daaruit onze conclusies. Er is al genoeg gestudeerd en er zijn al genoeg commissies opgericht. Wanneer gaat men nu over tot de daad?
We willen een sociale zekerheid die Vlaams, sociaal én ook zeker is voor de toekomst, voor àlle groepen van de samenleving. Daarom eisen we de volledige splitsing van de sociale zekerheid, wat onder meer inhoudt dat Walen en Vlamingen hun eigen gezinsbeleid en hun eigen gezondheids-politiek volgens eigen inzichten en noden kunnen bepalen.
Ook op gebied van de economische politiek verschilt Wallonië sterk van Vlaanderen. Vlaanderen heeft Wallonië niet gehinderd bij een twijfelachtige investering van de Waalse regering in de verlieslatende FN-wapenfabriek. Maar Franstalige ministers beletten wél dat de Vlaamse regering, op eigen kosten dan nog wel, maatregelen neemt om de werkgelegenheid te stimuleren. Deze bemoeizucht die een rem is op de verdere ontwikkeling van Vlaanderen moet ophouden.
Cijfers en statistieken tonen aan dat Vlaanderen op economisch gebied Nederland evenaart. Maar toch zien we rondom ons dat de werkloosheid en vooral de jeugdwerkloosheid groot is. De autonome Vlaamse instellingen zijn ongeloofwaardig indien zij voor onze jongeren geen perspectieven kunnen bieden. Jeugdwerkloosheid kan de jonge Vlaamse staat zich niet veroorloven. Bureaucratische reglementen, de ziekte van de reglementitis, remmen de werkgelegenheid af. Ondernemers vluchten naar regio's waar er geen overdreven bemoeizucht is. Jonge werkzoekenden (en ook de ondernemers) zien de bomen niet meer door het bos in al die banenplannen. Iedereen die wil werken moet zijn kansen krijgen en dan moeten discriminaties tussen bepaalde bevolkingsgroepen bij aanwerving worden uitgesloten. Daadwerkelijke integratie begint bij een job. Om die integratie een nieuwe kans te geven is een actief werkgelegenheidsbeleid nodig. Alleen dan kan een harmonieuze samenleving tot stand komen.
Een belangrijke factor om aan zijn trekken te komen op de arbeidsmarkt is de scholing die men genoten heeft. De natuurlijke rijkdom en grondstoffen van Vlaanderen zijn onze werkkracht, onze vaardigheden, ons hoog onderwijspeil, onze grijze hersenen. De kennis en de kunde zijn onze gasbel, onze goudader. Daarom moeten onderwijs en vorming op een hoog peil gehandhaafd blijven, waarbij men moet streven naar een evenwicht tussen algemene vorming en technologische componenten en oog moet hebben voor een doelgerichte scholing van kansarmen, onder wie de migranten.
Het mag niet dat, zelfs na jaren democratisering van het onderwijs, de toegang tot onderwijs en beroepen voor hen afgeremd of afgesloten wordt.
De verschillen tussen Vlaanderen en Wallonië zijn op sociaal-economisch gebied zo groot geworden dat een federaal sociaal overleg niet meer mogelijk is. De feiten geven ons gelijk: een handvol Waalse machinisten leggen het spoor in Vlaanderen lam. De spoorwegen zelf gaven nu het bewijs dat de splitsing van de NMBS technisch mogelijk is.
We eisen voor Vlaanderen een integraal werkgelegenheidsbeleid met eigen collectieve arbeidsovereenkomsten en eigen fiscale maatregelen. Vlaanderen moet daartoe ALLE hefbomen om een volwaardig sociaal-economisch beleid te voeren in handen krijgen. Eenvoudig uitgedrukt: ALLE bevoegdheden terzake van federale ministers moeten gaan naar Vlaamse ministers.
Om een toekomstgericht beleid te kunnen voeren is fiscale autonomie noodzakelijk. Vlaanderen mag niet meer afhankelijk zijn voor zijn inkomen van de Belgische schatkist. Zélf belastingen innen om zélf te bepalen wat we met de centen van de belastingbetaler gaan doen, is de enige vorm om een efficiënt beleid te voeren. Eigen bevoegdheden veronderstellen het beschikken over eigen inkomsten. De zakgeld-economie moet plaats maken voor eigen verantwoordelijkheid. We willen onze eigen personen- en vennootschapsbelasting reglementeren, en zo mogelijk doen dalen.
HET HOFHet Hof, of het Paleis, of zijn entourage, moet stoppen met rechtstreekse of onrechtstreekse tussenkomsten in communautair geladen dossiers. De Generale mocht niet fusioneren met ABN-Amro. Waarom moest de kadettenschool van Lier zo nodig verhuizen naar Laken? Het Hof moet weten dat de provocaties niet uit Vlaanderen komen en dat het respect voor de Nederlandse taal en cultuur niet af te leiden is uit het gedrag van Franstalig België.
Vanuit louter democratisch oogpunt mag het koningshuis geen politieke invloed uitoefenen. De ontvoogding van Vlaanderen mag door het Hof niet langer gesaboteerd en tegengewerkt worden.
PROPERE HANDENHet is moeilijk om de burger vandaag te motiveren zich met politiek bezig te houden. Nochtans is politiek een edel vak: het streven naar welvaart en welzijn van een gemeenschap, de zorg voor het algemeen belang.
De Vlaamse Beweging streeft een open, eerlijk, democratisch en efficiënt staatsbestel na, zeg maar een politiek met propere handen.
De voorbije jaren werd het politieke leven beheerst door het onderzoeken van schandalen of door het onderzoeken of het onderzoek wel ernstig gevoerd werd.
In dossiers die terecht zoveel opschudding veroorzaakten in de publieke opinie, werden de fouten gemaakt door Franstaligen maar het zijn alleen Vlamingen die moesten opstappen. Het is nog niet te laat om ter gelegenheid van de hervorming van het politie- en justitieapparaat ook de organisatorische splitsing tussen Vlaanderen en Wallonië door te voeren, met heldere en evenwichtige afspraken voor Brussel. Maar wij willen verder gaan. Zelfs de huidige minister van justitie is niet afkerig van een defederalisering van het gerecht. Justitie is bij uitstek een persoonsgebonden materie en moet dus naar de Gemeenschappen gaan.
Dit is de laatste bedevaart vóór de volgende verkiezingen. Daarom deze dubbele waarschuwing.
Een. Corruptie mag niet meer beloond worden op verkiezingszondag of we zijn medeplichtig. We kiezen voor personen die een hoge morele kwaliteit uitstralen en het algemeen Vlaams belang als ere-code aannemen. Er is téveel belangeloze inzet geweest van de anonieme flamingant om onze prille, maar onvolmaakte, zelfstandigheid te realiseren. Vlaamse instellingen die het zelfbestuur van de Fronters symboliseren mogen niet aangetast worden door Belgische ziekten.
Een tweede waarschuwing.Laten we werk maken van Vlaanderen door de volgende stap in de staatshervorming voor te bereiden. Van nu tot aan de verkiezingen zal een sensibiliseringsactie gevoerd worden om een grondwetsherziening te eisen die een zelfstandigheid geeft aan Vlaanderen én Wallonië, met homogene bevoegdheidspakketten en fiscale autonomie.
Het Vlaams parlement, de Vlaamse regering en de Vlaamse politieke partijen hebben nog één jaar tijd om zich voor te bereiden.
We herhalen hier de eis van vorig jaar die DE eis geworden is van de hele Vlaamse Beweging: geen Vlaming mag toetreden tot een federale regering zonder dat er een duidelijke vooruitgang in de staatshervorming wordt gerealiseerd met afspraken rond de splitsing van de sociale zekerheid en de fiscale autonomie .
WAALSE BURENIn 1992 hebben we hier aan onze Waalse buren voorgesteld 'Laten we scheiden'. We hebben het beeld gebruikt om samen naar de notaris te gaan, het beeld van de koele, beredeneerde, zakelijke scheiding. Sindsdien kregen we een eigen Vlaamse en Waalse regering en rechtstreeks verkozen parlementen. Dit zijn belangrijke maar onvoldoende stappen.
We staan aan de vooravond van nieuwe onderhandelingen over de staatshervorming, van grote en beslissende stappen naar nieuwe verhoudingen tussen de twee volkeren.
Waalse buren,Jules Destrée schreef negentig jaar geleden niet alleen 'Sire, er zijn geen Belgen', maar ook 'Sire, ils nous ont volé la Flandre', 'Sire, ze, de Vlamingen, hebben ons Vlaanderen ontstolen'.
Neem nu eindelijk eens aan dat Vlaanderen definitief niet meer van u is en dat u elke poging moet staken stukken en brokken ervan te willen inpalmen. Waarom zoveel energie steken in het veroveren van Voeren en zes Brabantse gemeenten rond Brussel, terwijl u per inwoner over dubbel zoveel grond beschikt als Vlaanderen? Zou u niet meer aandacht moeten besteden aan de sociaal-economische heropleving van uw eigen land?
Waalse buren, we willen u in alle duidelijkheid nog twee dingen zeggen.
Ten eerste. Sommige Franstaligen proberen stelselmatig Vlaanderen te vernederen en op stang te jagen, in de hoop dat het moegetergde Vlaanderen zich onafhankelijk zal verklaren, desnoods zonder Brussel, zodat Brussel in de Waals-Franstalige schoot zou vallen. Ze zien Wallonië met Brussel dan als het voortbestaan van België. In die val trappen we nooit. Wij willen duidelijke afspraken maken over Brussel, waarbij Vlaanderen en dus de Brusselse Vlamingen samen met de Franstaligen de gemeenschappelijke hoofdstad van hoog tot laag daadwerkelijk bestuurt.
Ten tweede: iets over de solidariteit.
Binnen de Europese Unie is de solidariteit tussen sterkere en zwakkere landen georganiseerd. We hebben geen bezwaar dat Wallonië er ook van geniet. Maar die Europese solidariteit is vele keren minder groot dan wat er thans bestaat aan transfers van Vlaanderen naar Wallonië en verloopt bovendien volgens strikte en transparante regels. Daarom willen we een nieuwe solidariteit doen ontstaan, waarbij Vlaanderen bereid is financieel tegemoet te komen voor de economische heropbloei van Wallonië. Maar die solidariteit zal gebaseerd zijn op duidelijke afspraken en normen en in wederzijds respect voor de verschillen in visie en mentaliteit. Geen Belgische transfers meer maar rechtstreekse afspraken tussen Vlaanderen en Wallonië. Wallonië kan structurele economische hulp krijgen niet meer via ondoorzichtige transfers maar bijvoorbeeld via een 'Investeringsfonds voor Wallonië'. Hierbij legt Wallonië een duidelijk plan op tafel waarin zelfredzaamheid de hoofdtoon is. Onze solidariteit zal afhangen van de Franstalige bereidheid om bij de komende staatshervorming beslissende stappen te zetten naar écht zelfbestuur voor Vlaanderen én Wallonië, met een echt evenwicht in Brussel. M.a.w. er kan geen solidariteit zijn zonder soevereiniteit.
SLOTDe soevereiniteit van Vlaanderen en Wallonië zal beide volkeren een betere toekomst garanderen. Onze keuze voor méér zelfbestuur is gebaseerd op een streven naar meer geborgenheid, politieke participatie van àlle burgers, het komaf maken met elke vorm van bevoogding en het streven naar een grotere bestuurlijke efficiëntie.
Een Vlaamse natie is in wording, die een rechtstreekse stem in Europa moet krijgen, zelfbewust maar zonder zelfgenoegzaamheid, met een openheid naar alle volkeren ter wereld.
Ik wil eindigen met een vers van Anton van Wilderode, in piëteitvolle herinnering:
Het motto VOLK, WORD STAAT is niét een bede
maar is imperatief, gebod, verplichting
voor wie dit land belijden en beleden
van den beginne tot de dag van heden!
WORD STAAT, mijn volk, neem uw bestaan in handen,
uw lot dat gij te braaf hebt prijsgegeven
aan wie slechts voogden zijn en intriganten.
WORD STAAT, mijn volk, neem uw bestaan in handen.
Printervriendelijke versie
top