VERKEERSVEILIGHEID REPRESSIEDECREET
Persmededeling
22 juni 1998VERKEERSVEILGHEID MOET DAADWERKELIJK POLITIEKE TOPPRIORITEIT WORDEN
Hoeveel is een mensenleven waard in onze samenleving? Het ongeval in Schilde geeft weer koude rillingen. Verkeersveiligheid is al langer dan vandaag een topprioriteit. Toch blijft het verkeer week in, week uit voor drama's zorgen. Onze samenleving moet dringend maatschappelijke keuzes maken en meer middelen investeren in vaak eenvoudige ingrepen om meestal jonge levens te redden. We kennen in Vlaanderen tientallen zwarte punten waar bijna jaarlijks verkeersdoden vallen. Welnu, vaak volstaat het om bijvoorbeeld door aanleg van een rotonde, jaarlijks minstens een leven te redden. Toch talmt men al te lang en zijn budgetten ontoereikend. Wat weerhoudt de overheid om bijvoorbeeld op àlle plaatsen waar met grote zekerheid files onstaan, deze maximaal aan te kondigen? Wat weerhoudt de overheid om in verkeersveiligheid ernstig te investeren? Dit veronderstelt natuurlijk een globale aanpak waar naast infrastructuurwerken ook andere maatregelen noodzakelijk zijn, zoals gerichte en veelvuldige snelheidscontroles.
De uitvoering van de wetten inzake verkeersveiligheid laat op zich wachten. De strafmaat bij zware overtredingen is al lang niet meer in verhouding tot de 'misdaad' die men begaat en de toepassing van die strafmaat laat dikwijls te wensen over.
De toestand is dermate dramatisch dat de verbetering van de verkeersinfrastructuur op een geïntegreerde manier, de controle op het rijgedrag, de bepaling van de strafmaat en de toepassing ervan dringend bovenaan de politieke agenda moeten geplaatst worden om snel een afdoend antwoord te bieden aan de huidige problemen.
'REPRESSIEDECREET' IS HUMANITAIR EN ETHISCH VERANTWOORD
De heisa rond het zogenaamde repressiedecreet blijft aanhouden. Nochtans is dit decreet tot stand gekomen op basis van humanitaire en ethische overwegingen. Mensen die omwille van oorlogsomstandigheden nog steeds in een bestaansonzekere toestand leven, hebben recht op geldelijke bijstand. De VU is daarom trots dat ze mee aan de basis ligt van dit decreet.
De VU laakt echter sterk de houding van socialisten, liberalen en groenen die in geen enkel opzicht de moed hebben gehad om de oorlogsbladzijde om te slaan. Zij hebben hun verantwoordelijkheid in het Vlaams parlement ontlopen en zich verscholen achter een juridisch schaamlapje. Nochtans hebben deze drie partijen dezelfde tekst wel goedgekeurd in de Commissie en stelde er zich inhoudelijk geen enkel probleem.
De rol die het Vlaams Blok hierbij speelt maakt het dossier zeer moeilijk 'verkoopbaar'. Eens te meer verhindert het Blok een sereen debat en een juiste besluitvorming omtrent een bij uitstek Vlaamsnationaal thema. Maar zelfs zonder de steun van SP, VLD en Agalev waren de stemmen van het Blok niet nodig om het decreet goed te keuren en dit wegens de vele onthoudingen. Op een moment dat een pijnlijke en geladen episode uit onze Vlaamse geschiedenis eindelijk kan afgesloten worden, steken SP, VLD en Agalev de kop in het zand.
De hypocrisie van de CVP tart echter alle verbeelding. In het Vlaams parlement keuren zij het decreet goed, maar op federaal en Brussels niveau nemen zij mee initiatieven om het decreet aan te vechten. Dat Chabert en Vandenbossche dit repressiedecreet willen vernietigen is een staaltje van politieke brutaliteit, zeker omdat het Hoofdstedelijk Gewest geen enkel belang kan laten gelden ten aanzien van het decreet. Het wordt hoog tijd dat Van Peel zijn verantwoordelijkheid neemt en aan Vlaanderen laat weten waar de CVP nu eigenlijk voor staat. Of kan Van Peel de partij hier niet op één lijn krijgen? De CVP durft blijkbaar niet onomwonden sociale maatregelen voor slachtoffers van repressie en epuratie steunen. Dat ze dat dan meteen zeggen in plaats van met een Januskop in het Vlaams parlement op het groene stemknopje te drukken.
Wat daarbovenop totaal onaanvaardbaar is, zijn de laaghartige Franstalige bemoeienissen. Wie 55 jaar na de feiten zelfs niet durft erkennen dat mensen recht hebben op bijstand omdat zij, omwille van oorlogsomstandigheden, in financiële moeilijkheden verkeren, voert geen menselijke politiek. De Belgische haat woekert verder. Een gemeenschap wordt aangevallen omdat ze haar bestaansonzekeren wil helpen. Waar liggen de grenzen van het politiek fatsoen? De Vlaamse Gemeenschap heeft de volheid van bevoegdheid om dit decreet te stemmen en uit te voeren en niemand anders.
Patrik Vankrunkelsven wnd. Algemeen Voorzitter VU
Printervriendelijke versie
top