Vlaamse Beweging: Geen naturalisatie zonder taalkennis
De Vlaamse Beweging neemt versteld kennis van de bespreking in het federaal parlement van een wetsvoorstel over de nationaliteitsverkrijging. Dit voorstel van PRL-FDF en PS komt neer op een prostitutie van de Belgische nationaliteit. De politieke wil om nationaliteitsverkrijging verder te versoepelen, wordt misbruikt om het kiezerskorps grondig anders samen te stellen. De beoogde schrapping van taalkennis en integratiebereidheid druist ook in tegen hedendaagse inzichten. Zo groeide recent het besef dat migranten en anderstaligen enkel een toekomst hebben mits volledige ‘inburgering’. Naar het voorbeeld van ‘gastvrij Nederland’ werken diverse overheden dan ook aan een stelsel van intense trajectbegeleiding. Bijzondere aandacht gaat daarbij naar verwerving van taalkennis, want dat is dé hefboom voor sociale, culturele en economische deelname aan de samen-leving. Dat is trouwens ook de mening van verscheidene migrantenverenigingen. De Franstaligen gebruiken migranten slechts als speelbal om hun electorale positie te versterken in Brussel en de Vlaamse Rand. De Vlaamse partijen mogen niet in die val trappen, maar moeten de defederalisering eisen van het kiesrecht en de nationaliteitswetgeving. Het Vlaams Parlement heeft deze juridische instrumenten nodig om zijn bevoegdheid voor integratiebeleid waar te maken op het terrein.
De Kamer bespreekt op dit ogenblik in commissie een voorstel van PRL-FDF en PS om migranten op eenvoudig verzoek de nationaliteit toe te kennen. Het zou voortaan volstaan dat zij hier enige tijd, een drie tot vijf jaar, verblijven en bereid zijn de Belgische wetgeving na te leven. Integratiewil en taal-kennis worden als voorwaarden geschrapt en de rol van het parket tot een formaliteit beperkt. Migranten kunnen bovendien hun oorspronkelijke nationaliteit behouden, met alle moeilijkheden in-zake familie-, huwelijks- en erfenisrecht voor gevolg. En als het parket toch bezwaar zou aantekenen, beslist de Kamer als beroepskamer met eenvoudige meerderheid. In practijk komt dit alles neer op een prostitutie van de Belgische nationaliteit en op een grondig andere samenstelling van het kiezerskorps. Immers, bijna alle migranten voldoen aan de geringe verblijfsvoorwaarde en hoe dan ook moet ieder-een de wetten naleven, ongeacht zijn nationaliteit. Door hun aantal en hun dominante identificatie met de Franse taal zullen de ‘nieuwe Belgen’ in Brussel en de Vlaamse Rand ongetwijfeld bijdragen tot de versterking van de electorale positie van de Franstaligen. Zij gebruiken de migranten slechts als speel-bal om eigen belangen te dienen. Het debat over het EU-stemrecht buigt dan definitief om in hun voor-deel, ook voor federale en deelstaatverkiezingen. In die val mogen Vlaamse partijen niet trappen...
Het wetsvoorstel is niet alleen een handige poging om te sleutelen aan de kiesvoorwaarden, zonder grondwetsherziening. De beoogde schrapping van taalkennis en integratiebereidheid druist ook in tegen hedendaagse inzichten. Zo groeide recent het besef dat noch de samenleving, noch de migranten gebaat zijn met de gratuite toekenning van rechten. Alleen volledige ‘inburgering’ geeft migranten zicht op een zinvolle toekomst en op maatschappelijke aanvaarding, nodig om tot vreedzame samen-leven te komen. Om deze inburgering te bereiken werd in ‘gastvrij Nederland’ een stelsel opgezet van intensieve trajectbegeleiding van nieuwkomers, met inbegrip van verplichte taallessen. De verwerving van taalkennis krijgt bijzondere aandacht omdat taalkennis dé hefboom is voor sociale, culturele en economische participatie. In Vlaanderen beginnen diverse overheden nu dit voorbeeld te volgen, met uitbreiding naar migranten en anderstaligen die hier reeds verbleven zonder begeleiding. Diverse migrantenverenigingen zijn deze ontwikkeling overigens gunstig genegen. En de Vlaamse Beweging maakt van ‘inburgering door taalkennis’ een sleutelvoorwaarde voor de toekenning van kiesrecht of staatsburgerschap (nationaliteit). Kiesrecht en nationaliteitswetgeving moeten overigens zo spoedig mogelijk in handen komen van het Vlaams Parlement, omdat het deze juridische instrumenten nodig heeft om zijn bevoegdheid voor integratiebeleid waar te maken op het terrein.
Brussel, 11 juni 1998. David Vitsi.o. het komitee ‘EU-stemrecht ? Ja, maar ...’
Printervriendelijke versie
top