21 JULI IS EEN FEESTDAG

Peter De Roover 21-07-2007

Rikkie denkt er het zijne van

Laat het mij de banvloeken van de hele Vlaamse Beweging kosten, ik erken dat 21 juli voor mij een echte feestdag is. Op die dag, vandaag dus, vier ik de verjaardag van onze hond. Deze nu vierjarige beagle is niet voor niets tricolore, weze het dan zwart-wit-bruin. Gisteren, aan de vooravond van zijn feestdag, lag hij mijmerend te dromen van het extra bot dat hem ongetwijfeld te wachten stond, toen het zesuurnieuws op de radio opende met de brabançonne. Rikkie, want zo heet het beest, spitste de oren en begon onrustig te kwispelstaarten. Het zijn tonen die zelden in onze woonkamer weerklinken en vandaar wellicht de tekenen van ongemak.

“Rustig Rikkie, ze spelen dat liedje omdat gij morgen verjaart”, loog ik geruststellend. Het volstond. Rikkie zakte weer weg in zijn mand en liet zijn gedachten opnieuw wegdrijven naar het verwachte bot. Hij leek weinig van de toespraak van onze vorst te horen. Gelukkig maar.

Dus spitste ik de oren om getuige te zijn van een bijzonder gênante vertoning. Albert II roemde met grote nadruk het initiatief van Le Standaard en De Soir, die een maand lang Belgisch-Siamese tweeling speelden.

Officieel was het de bedoeling om ‘de overzijde’ beter te leren kennen, vanuit een strikt journalistiek oogpunt. Komt de vorst nu toch wel vertellen hoe naadloos die stunt paste in zijn staatshoofdelijk project om het – zo goed als verdwenen, dat heeft Albert ook begrepen - België-gevoel op te krikken.

Mijn gevoelens van medeleven gingen naar Peter Vandermeersch, hoofdredacteur van De Standaard. Welke kwaliteitskrantjournalist wil zo nadrukkelijk door het hoogste establishment gerecupereerd worden? Welke hoofdredacteur ziet zijn dagblad graag zo expliciet voorgesteld worden als regimekrant? Wat blijft er over aan zelfrespect als de vorst in eigen persoon uw drukwerk publiekelijk rangschikt in de reeks Pravda, Völkische Beobachter of Neues Deutschland? 21 juli werd dit jaar geen feestdag voor de ploeg van Groot-Bijgaarden.

Natuurlijk is De Standaard geen propaganda-instrument in handen van het harde belgicisme. (Wie dat beweert, leze dagelijks De Morgen.) Zoals het zeker ook geen strijdorgaan is voor de Vlaamse opgang.

Maar met nummertjes als dat met Le Soir, brengt een krant wel de eigen geloofwaardigheid een serieuze slag toe. Als de vorst die wonde dan enkele maanden later ten bate van zijn politiek project nog eens wellustig openrijt, dan past alleen de oude wijsheid: “Eigen schuld, dikke bult.”

Rikkie bleek aandachtiger geluisterd te hebben dan ik vermoedde en er kwam een andere volkswijsheid op in zijn toen nog net driejarige kop: “’t Is van den hond zijn kl...”. Want tijdens de tweede uitvoering van de brabançonne begon hij het ding schoon te likken.

Terug naar de artikelenlijst.