meer democratie of minder socialisme
Peter De Roover 18-06-2007
 |
| Flanders (whats in a name?) |
Wen maar aan de naam Dave Sinardet. Die jonge politoloog duikt sedert kort geregeld op in kranten en op radio of televisie. In opiniestukken voor De Standaard en De Morgen (beide verschenen in de week na de verkiezingen) ziet hij in het verlies van de PS reden genoeg om de Vlaamse resoluties in te vriezen.
In plaats van een klassieke staatshervorming kan volstaan worden met een (liberaal georiënteerde) sociaal-economische.
Sinardet ondertekent zijn stukken als politoloog. Maar hij is ook stemgerechtigd lid van B-Plus, de drukkingsgroep die opkomt voor Belgische recuperatie, en behoort tot de Pavia-groep, die een unitaire kieskring wil invoeren. Een man met tricolore geloofsbrieven. Wat hem niet per definitie oninteressant maakt, maar het is nuttig te weten waar hij voor staat.
Sinardet vindt het logisch dat Reynders geen bevoegdheden wil overhevelen naar een niveau (Waals) waar de PS nog steeds domineert. Indien Di Rupo zich laat leiden door dezelfde korte-termijn-redenering, verwachten we dat de PS nu opstaat als krachtig pleitbezorger voor een stevige ontmanteling van de Belgische staat.
Sinardets stelling gaat er dus van uit dat de Vlaamse politieke partijen een staatshervorming willen omdat de PS de ‘Vlaamse verzuchtingen’ blokkeert. “Doel is een beter beleid. De PS is de storende factor om dat te bereiken”, vat hij de visie van zijn politieke tegenstanders samen. De staatshervorming als middel om het PS-socialisme de pas af te snijden. Zelfs de SP.a schakelt zich volgens onze B-Plus-politoloog in dat project in.
Sinardet wekt de indruk dat de politieke kaart van Wallonië sedert 10 juni sterker aanleunt bij de Vlaamse. Mocht het al terzake doen, de feiten spreken juist de omgekeerde taal. Het Waalse liberalisme is relatief 1,5 keer sterker geworden dan het Vlaamse. De Vlaamse christen-democratie bijna dubbel zo groot als de Waalse. Om over de andere verschillen dan nog te zwijgen.
Ligt het doel van het project ‘méér Vlaanderen’ in het bestrijden van het socialisme? Bij sommigen wel. Ten onrechte. Want de dag dat Vlaanderen socialistisch stemt, moet een Vlaamse autonomist zich daar – graag of niet – bij neerleggen. Autonomie voor Vlaanderen en Wallonië zorgt gewoon voor meer democratie, niet voor de invulling er van. Daar moeten de kiezers voor zorgen. Wallonië mag en moet een beleid kunnen voeren naar eigen wens. Nu is dat dus heel liberaal, al kan vermoed worden dat die keuze eerder conjunctureel dan structureel is. Vlaanderen moet dat ook kunnen. In België kan dat niet. Beide democratieën versmachten elkaar.
Wie opkomt voor meer Vlaanderen én meer Wallonië, legt de macht in handen van de Vlaamse en Waalse kiezer. Kiest dus gewoon voor meer directe democratie.
Zoals het pleidooi om de sociale zekerheid Belgisch te houden omdat de Vlamingen klaar staan om die te ontmantelen, uitgaat van een fundamenteel wantrouwen tegen die Vlaamse kiezer.
In De Standaard schreef Rik Torfs op 14 juni onbedoeld, want zijn stuk was een pleidooi voor Belgische eenheid, waar het in wezen over gaat. “Want neem nu dat het lukt, dat Vlaanderen eindelijk onafhankelijk wordt, en toch alle problemen van de wereld niet opgelost blijken te zijn. Wat dan? De enige bok die je nooit mag schieten, is de zondebok. Want als hij dood is, word je verantwoordelijk voor je eigen mislukkingen.”
Torfs past de bedenkelijke techniek toe om een mening te counteren door er eerst een karikatuur van de maken. Wie beweert dat meer Vlaamse autonomie alle problemen oplost?
Maar verder geeft hij de kern aan. Hoe autonomer Vlaanderen en Wallonië, hoe minder politici hun verantwoordelijkheid kunnen ontlopen. Zowel voor de successen als voor de mislukkingen. Klaarder werd het autonomiestreven zelden geformuleerd.
Reacties
Reageer op dit artikelFrans Faes op 20-06-07 :
Terug naar de artikelenlijst.
top