De garde geeft zich niet over
Verhofstadt in het offensief
Dirk Laeremans 18-02-2007
 |
Het is om stil van te worden. De manier waarmee Verhofstadt ten strijde trekt naar de volgende verkiezingen, is zo moedig dat men er weinig anders dan bewondering voor kan hebben. Dit is geen gewoon politicus meer. Dit is een held die de geschiedenisboekjes moet ingaan.
De VLD gaat dus voor Verhofstdat III. Alleen al dat concept, doet even de adem stokken. De generaal praat en doet alsof het een spannende strijd tussen hemzelf en de Yves Leterme, alsof er sinds 2003 geen verkiezingen en geen opiniepeilingen meer geweest zijn, alsof de liberalen überhaupt nog een schijn van kans maken om na 10 juni nog de grootste te zijn. Het geloof in de overwinning na 10 juni is zelfs voor de grootste optimist moeilijk begrijpbaar.
Eerst gooiden ze Dedecker buiten. Net na de gemeenteraadsverkiezingen natuurlijk. Dat de man bijna de helft van het VLD-kader en allicht een behoorlijk percentage van de VLD-stemmers vertegenwoordigt, doet er allemaal niet meer toe. Trop is teveel. En ze zijn blij dat ze er vanaf zijn.
Dan gaat Verhofstadt zijn eisen stellen. Een ultimatum. Niet minder dan 3 echte “Breekpunten”. Pas op, want als er niet voldaan wordt, doe ik niet meer mee, en dan kan je mij niet meer als premier vragen. Di Rupo hapt ongetwijfeld nog altijd naar adem.
Verhofstadt schrijft vervolgens zowaar een nieuw programma. Een nieuw "Burgermanifest". Daarin schrijft de leider waarheen hij ons land zal sturen wanneer – niet als – de kiezer hem terug op het hoogste schavotje katapulteert. Een normaal politicus zou proberen om alle verwijzingen naar eerdere geschriften te doen vergeten, vooral als er daar nogal wat dingen instaan die acht jaar lang gewoon onder de mat geveegd zijn. Zo niet Verhofstadt. Hij schrijft zijn boekje alsof hij werkelijk gelooft dat hij er iets van kan realiseren.
Verhofstadt jaagt vervolgens ook zijn eigen generaals de gordijnen in. Alleen effectieve plaatsen voor wie in het parlement zit. De opvolgersplaatsen zijn voor “aanstormend nieuw talent”. En natuurlijk ruimte voor de vrouwen. Het talent dat nog bij de VLD in het pluche zit, riskeert daarbij alleen terug te mogen komen als er inderdaad mirakels gebeuren. Maar o wee wie daaraan durft te twijfelen.
En alsof dat allemaal nog niet genoeg is, denkt Verhofstadt niet alleen aan Verhofstadt III, maar ook zowaar ook aan Verhofstadt IV. Want met de Pavia-idee om een schare “toppolitici” in het hele land te laten opkomen, is er overduidelijk maar één winnaar mogelijk in 2011. Verhofstadt is zowat de enige Vlaamse politicus die volop de “Belgische” kaart trekt en zich zo bij vriend Elio en de Waalse kiezer als “Belgisch staatsman” profileert. Dat hij daarbij nogal wat wenkbrauwen doet fronsen bij zijn natuurlijke achterban, is duidelijk minder belangrijk. De staatsman denkt op de lange termijn.
Een normaal functionerend politicus zou de schade beperken. Hij zou met opiniepeilingen die twijfelen tussen “zware storm” en “ramp” proberen om zich niet belachelijk te maken. Hij zou vooral zijn eigen medestanders en zijn achterban niet bruskeren, en geen zware koerswijzigingen doorvoeren. Hij zich terugplooien op zijn “core business”: een liberaal en Vlaams profiel.
Dus niet Verhofstadt. De man gaat progressief en Belgisch ten aanval in een Ardennen-offensief dat nog veel minder kans van slagen heeft dan dat van het Derde Rijk in 44. Een offensief waarbij hij eerst de helft van zijn natuurlijk achterban buitenbonjourt of tegen de borst stoot. En waarbij hij vervolgens de hele wereld verkondigt dat hij zegevierend tevoorschijn zal komen als het stof optrekt.
Zoals gezegd: wij worden stil van zoveel politieke moed, van zoveel doodsverachting, van zoveel vertrouwen en geloof, van zoveel stijl en présence. De garde sterft en geeft zich niet over.
Verhofstadt verdient het om na 10 juni in de geschiedenisboekjes te komen.
Reacties
Reageer op dit artikelAlain Declercq op 20-02-07 :
op 20-02-07 :
Roger Van Houtte op 20-02-07 :
johan De Brabanter op 20-02-07 :
Terug naar de artikelenlijst.
top