VLD pleit voor meer België
De Nieuwe Tsjeven
Katrien Drijvers 06-02-2007
 |
| VLD: nieuwe mosselpartij? |
Tsjeven, kazakdraaiers, politieke mosselen en tweezakken. Als Bart Somers en Noël Slangen er nog niet uit zijn hoe ze hun nieuwe progressieve centrumpartij – samengaan van het ooit “zwartblauwe” VLD en appelblauwzeegroene Vivant – moeten noemen, willen we hen graag gratis ons advies aanbieden.
De VLD slaagde er afgelopen dagen immers in om de kazakdraaierij van wijlen de CVP snel te doen vergeten. Wie had dat ooit gedacht ... de VLD, dat was toch de progressieve partij van wie het ernstig meent met de toekomst van het land?
Alleen ... over welk land gaat het dan? Burgermanifest na Burgermanifest hamerde Guy Verhofstadt – toen nog van de Partij voor Vrijheid en Vooruitgang – op de Vlaamse premisse. In zijn boek De Belgische Ziekte kon België niet gauw genoeg tot het verleden behoren. Op een ideologisch congres in 1998 werd Justitie gesplitst, en toen de meerderheid in de zaal van het koningshuis terug naar Coburg of Gotha wou sturen, verlieten de kopstukken eventjes de bar en kwamen de zaal op het hart drukken toch niet té veel te overdrijven. Nog later, in 2002, maakte de partij een ‘definitieve’ keuze voor ‘het confederaal model’, nadat eerder ook CD&V dat had gedaan. En voor de federale verkiezingen van dat jaar, scheelde het maar een haar, of Karel De Gucht had een kartelakkoord met de N-VA op zak.
Maar sinds afgelopen weekend: flamingante Belgen. Of belgicistische Vlamingen. Ik ben het even kwijt. In ieder geval: met dit minimalistische eisenpakket, met de systematische verwensingen van de ‘separatistische avonturiers’ (dat zijn alle andere Vlaamse partijen) en diegenen die kiezen voor een ‘gevaarlijk immobilisme’ (dat zijn alle (andere?) Franstalige partijen), is de keuze van de VLD duidelijk: la Belgique, et rien que la Belgique.
Gewezen Vlaams-nationalisten uit wijlen de Volksunie – door de Franstaligen altijd met veel argwaan zien uitzwermen over alle Vlaamse partijen – kunnen hierboven mee leven. Ex-voorzitters Jaak Gabriels, Patrik Vankrunkelsven, Fons Borginon; gewezen kopstukken als Vincent Van Quickenborne, Sven Gatz; Bart Somers en Luk Van Biesen die samen in de Volksuniejongeren de slogan ‘Republiek Vlaanderen’ kracht bij zetten; Jef Valkeniers, André Geens, Bart Tommelijn, Annemie Van de Casteele en de vele, vele anderen ... Wie houden (of hielden?) zij feitelijk voor de gek? Bouckaert, Coveliers en Dedecker zijn net op tijd weg! Guy Verhofstadt was halfweg de jaren negentig een veelgevraagde gast bij alle afdelingen van de radicaal-Vlaamse Volksbeweging, Bart Somers kwam spreken op vormingsdagen van die vereniging, Brussels minister Guy Vanhengel had een VVB-lidkaart op zak, en stak dat niet onder stoelen of banken. Radicale Vlamingen als Lode Claes, Edwin Truyens en Paul Belien, hebben nog mee de pen van de VLD-beginselverklaring vastgehouden.
Zou de toetreding van Johan Vanhecke en zijn Nieuwe Christendemocraten, vorige week vijf jaar geleden, zoveel tsjevenbloed hebben gedraineerd van de huidige CD&V?
Reacties
Reageer op dit artikelop 20-02-07 :
Willy Decleene op 21-02-07 :
Terug naar de artikelenlijst.
top