2007: jaar van de beslissing
Derk-Jan Eppink 05-01-2007
 |
| Na de woorden, mag men zich de vraag stellen: waar zijn de daden? |
Dit jaar moet het gebeuren. De omvorming van de paarse façade tot een helder alternatief. Maar ik denk niet dat het gebeurt. Paars zal de federale verkiezingen niet overleven, maar een coalitie van drie politieke families zal het gemodder voortzetten.
De grap van de RTBf was niet zo slecht. Ik heb er hartelijk om gelachen en het trof een gevoelige snaar.
Veel dingen zijn voorspelbaar voor wie de geesten kent. Het vierde manifest van Verhofstadt werd een waslijst met onderwerpen die enkel een strategisch doel diende: het politieke debat over alles beheersen. Belastingdruk, sociale zekerheid, vergrijzing, immigratie, opwarming van de aarde; alles zat in de grabbelton. In politieke strategie heet dat: het terrein bezetten. Verhofstadt zal in 2007 bij elk thema zeggen: dat heb ik al in mijn manifest gezegd. Hij wil daarmee de indruk wekken dat hij aan de bal is.
Vlamingen leven, via de Belgische politiek, in een Latijnse politieke cultuur: parole, parole! Woorden zijn belangrijker dan hun betekenis, symbolen hebben hun eigen waarde en projecten worden over de bevolking uitgegoten. Elke keer als ik een Vlaamse politicus hoor zeggen dat hij een project heeft, stel ik me de vraag waar hij het bedrog gaat plegen.
Bij de eerste drie manifesten had Verhofstadt de genade van de oppositie. Hij was niet aan de macht en hij wilde de politieke agenda zetten. Die manifesten waren zeker interessant, ook al waren ze door een ander geschreven. Het vierde manifest heeft een andere achtergrond: Verhofstadt is al sinds 1999 aan de macht. Na zijn woorden mag men de vraag stellen: waar zijn uw daden?
Hij merkt op dat de belastingdruk in België te hoog is. Inderdaad, maar wat heeft Guy dan de afgelopen zeven jaar gedaan? Onder zijn regime is de belastingdruk nog verder verhoogd. In zijn manifest pleit hij vooral voor belastingverschuiving, van loonkosten naar consumptie. De loonkost daalt maar de BTW stijgt.
Het echte antwoord is belastingdaling, via vermindering van overheidssubsidies en ingrepen in de sociale zekerheid. Maar dat kan Verhofstadt niet doen, als poedel van de PS.
Waar is het Copernicus plan gebleven, voor de betere werking van de overheidsdiensten? Het Ministerie van Financiën is bijna ingestort en kan geen belastingen meer innen, of verrekent zich. De concurrentiepositie is verzwakt, het patrimonium van overheidsgebouwen verkocht en het pensioenfonds van Belgacom in de lege staatskas gegooid terwijl de Zilvervloot een lege doos is.
Dat is de praktijk van Verhofstadt. Ik heb niets tegen Verhofstadt als persoon en geef graag toe dat hij als politiek talent boven anderen uitsteekt. Maar stopt dan niemand dat bedrog, ziet dan niemand die kloof tussen woord en daad? Wil de Vlaming nog een keer worden bedrogen: stem Verhofstadt!
Eerlijk gezegd, denk ik dat de kiezer niet een derde keer bij de neus kan worden genomen, tenzij die kiezer wil worden bedrogen. Paars zal verzwakken omdat zowel VLD als SP.A de prijs betalen voor lang regeren en veel falen. Vrijwel geen enkele premier haalt nog een derde termijn want de slijtage is te groot. Het kartel CD&V/NVA maakt een goede kans de grootste te worden bij de federale verkiezingen. Maar dan is men er nog niet. De Franstaligen zetten zich schrap en willen geen hervorming. Verhofstadt mag van hen honderd burgermanifesten schrijven, maar hij mag niets doen.
De grap van de RTBf heeft een gevoelige snaar geraakt en een einde gemaakt aan enkele mythes die in Vlaanderen leven. De Vlaamse media zeggen meestal dat de mensen niet wakker liggen van communautaire kwesties. De grap liet zien dat het wel het geval was. De Walen geloofden het omdat ze iets zagen wat ze al jaren vrezen: Vlaanderen gaat voor zichzelf beginnen. Hun emotie over de uitzending weerspiegelde existentieangst.
Wallonië is economisch niet levensvatbaar. Nu niet en over tien jaar nog niet. Intussen drogen Europese subsidies op. Alleen Vlaamse bijdragen via het sociale zekerheidsstelsel houden Wallonië in leven. De Walen beseffen dat maar al te goed en houden vast aan het België zoals het nu is. Zij willen geen verandering en juist die houding zal in tien jaar leiden tot een breuk in België.
Veel Vlaamse politici noemden de grap 'onverantwoord en misplaatst', maar ik vind dat allemaal flauwe kul. Een land dat is geboren uit een opera werd door een grap met de neus op de feiten gedrukt. In het surrealisme van België kan alleen een grap de feiten zeggen. De grap liet zien dat Walen weliswaar geen waarheidsgetrouw beeld hebben van Vlaanderen (ze hebben er helemaal geen beeld van) maar ze weten wel waar de boterham wordt gesmeerd.
De breuk in België wordt niet veroorzaakt door opgeklopte Vlaamse nationalisten maar door de welvaartskloof tussen beide landsdelen. De communautaire agenda staat nu op scherp want Franstalige partijen overtreffen elkaar in economisch conservatisme.
Voor België wordt 2007 een krachttoer met federale verkiezingen en een verscheurende staatshervorming. En dat als gevolg van een grap.
Verwijzingen
- Artikel overgenomen uit Menzo - Gepubliceerd in Menzo, januari 2007
Reacties
Reageer op dit artikeleddy hermij op 03-01-07 :
Björn Roose op 04-01-07 :
eddy hermij op 04-01-07 :
Alain Declercq op 09-01-07 :
Rogier Martens op 16-01-07 :
Ernest op 17-01-07 :
Terug naar de artikelenlijst.
top