Viva de vakbond!
Karl Drabbe 26-11-2005
 |
Een aantal syndicale centrales van christelijke, socialistische en - godbetert - liberale obediëntie heeft non/neen gezegd tegen de regeringsaanpassingen aan het Generatiepact. Onder het mom van de progressiviteit en solidariteit wordt de intergenerationele solidariteit overboord gegooid.
De rijkste of op één na rijkste generatie die Noordwest-Europa in het algemeen en België in het bijzonder gekend heeft staat op zijn historische rechten. En wil niet wijken.
Nochtans is de ‘protesterende’ generatie zélf verantwoordelijk voor de noodzaak van een Generatiepact. De welvaartsprong die deze babyboomers hebben gekend, heeft ook geleid tot een egoïstische keuze voor minder kinderen. Resultaat: een stilaan omgekeerde bevolkingspiramide. En dus geen wissel op de toekomst. En dus minder belastingproducenten om voor de sociale zekerheid van de binnenkort rijke oudjes te zorgen. Er bestaat een woord voor zoiets: egoïsme.
Hoe meer de egoïstische generatie en haar syndicale collaborateurs zich roert, hoe minder rooskleurig de economische toekomst. Hoe meer delocalisaties, investeringen in groeieconomieën als het Verenigd Koninkrijk, Polen, Tsjechië of – verder naar het oosten – India en China.
In het hele debat mis ik trouwens de stem van de jongeren. Jongerenpartijen van alle kleuren en geuren zwijgen gesmoord. Nochtans gaat het ook over hun toekomst: hun werk, hun sociale zekerheid. Alvast de VLD heeft dit begrepen. De partij werpt zich nu op als partij van de hardwerkende Vlaming. Vlaming? Inderdaad: als de vooral Waalse syndicaten blijven ‘non’ zeggen, rest er niets om de hele sociale zekerheid over te hevelen naar de gemeenschappen. Vreemd dus dat ook de Vlaamse Beweging hier totnogtoe geen brood zag.
Johan Vande Lanotte heeft gelijk: wie de rug keert naar links, kijkt naar rechts. Naar de toekomst!
Reacties
Reageer op dit artikelop 04-12-05 :
Terug naar de artikelenlijst.
top